Ronde van België
woensdag, 03 juni 2009 00:00 | 
Achteraf wist ik alles vantevoren.
Met deze zin kan ik misschien het best verwoorden wat er de afgelopen dagen door mijn gedachten is gegaan. Zeker is namelijk, dat wanneer iemand mij om mijn mening had gevraagd afgelopen zaterdag of zondag, er een stuk minder vrolijk verhaal zou volgen dan nu. Natuurlijk had ik graag, liever zelfs, zelf de Ronde van Belgie gewonnen. Vooral omdat naast de wil om te winnen (die er altijd wel is) ook de benen waren! Iedereen die mij kent, weet ook dat ik dit niet snel over mezelf zal verkondigen, maar de beelden van afgelopen weekend spreken in deze voor zich.
Het was een Ronde van Belgie in drie delen. De eerste drie dagen waande ik mij in het decor dat ik in maart en april veilig vanaf de bank op tv aanschouw. Hierbij beloof ik dan plechtig aan mijn vrouw en ouders dat ik nooit aan die ‘wild-west-taferelen' zal deelnemen. Ik was dan ook steenkapot vrijdagavond, nog voor de Ardennenrit moest beginnen! Daarvan wist ik tenminste wat mij te wachten stond en dankzij de vroege ontsnapping heb ik het gedrang voor de voet van de eerste heuvels handig weten te omzeilen. Toen ik het peleton terugzag, was nog maar de helft over en naarmate we verder kwamen bleef deze natuurlijke schifting duren... De tijdrit was een mooie afsluiter, waarbij weer maar eens werd bevestigd wat mijn mogelijkheden zijn.. Het leek me niet mijn parcours, niet mijn afstand en ik had bij het verkennen geen goede benen, niet verwonderlijk na de inspanningen van de dag er voor. Over zaterdag, de finale van de Ardennenrit in Belgie, is al heel veel gezegd en geschreven. Wat mij betreft had alleen wat vaker de nadruk mogen liggen op het feit dat WE de koers naar onze hand hebben gezet. Niet foutloos, maar wel geslaagd! Als andere ploegen jou zien als het blok dat ze moeten proberen te splijten, word je gedwongen om defensief te koersen. Buiten dat hadden we niet met krullenjongens te doen, dus is het logisch dat het niet allemaal gaat volgens het ideale plaatje. Keuzes moet je maken op de momenten dat het er om gaat en dat hebben we zelf en samen gedaan, met het ploegbelang voorop.
Zo werkt het al het hele seizoen in de ploeg en gelukkig trokken we nu uiteindelijk aan het langste end. Het had allemaal anders gekunnen en allemaal beter ook waarschijnlijk, maar het is zoals het is en zo is het goed! Al had Koos als Koning van Belgie natuurlijk ook niet misstaan! Op die manier hebben we ons steentje bijgedragen aan het GROTE succesweekend voor de ploeg, dankzij de geweldige overwinning in de Giro. Een overwinning van een oersterke Denis, maar ook een van het hele team. Het mooist in beeld gebracht door de mecanicien die in de allerlaatste km op en onovertroffen manier kan verbeelden hoe de mensen achter de schermen onmisbaar zijn. Vincent vertegenwoordigde in die paar tellen het deel van de ploeg dat altijd in de schaduw staat van de renners. In die schaduw kan ik verzekeren, wordt er keihard gewerkt... Daarom is het fijn dat in een paar weken tijd de verdiende beloning volop is gekomen voor iedereen.
Met deze zin kan ik misschien het best verwoorden wat er de afgelopen dagen door mijn gedachten is gegaan. Zeker is namelijk, dat wanneer iemand mij om mijn mening had gevraagd afgelopen zaterdag of zondag, er een stuk minder vrolijk verhaal zou volgen dan nu. Natuurlijk had ik graag, liever zelfs, zelf de Ronde van Belgie gewonnen. Vooral omdat naast de wil om te winnen (die er altijd wel is) ook de benen waren! Iedereen die mij kent, weet ook dat ik dit niet snel over mezelf zal verkondigen, maar de beelden van afgelopen weekend spreken in deze voor zich.
Het was een Ronde van Belgie in drie delen. De eerste drie dagen waande ik mij in het decor dat ik in maart en april veilig vanaf de bank op tv aanschouw. Hierbij beloof ik dan plechtig aan mijn vrouw en ouders dat ik nooit aan die ‘wild-west-taferelen' zal deelnemen. Ik was dan ook steenkapot vrijdagavond, nog voor de Ardennenrit moest beginnen! Daarvan wist ik tenminste wat mij te wachten stond en dankzij de vroege ontsnapping heb ik het gedrang voor de voet van de eerste heuvels handig weten te omzeilen. Toen ik het peleton terugzag, was nog maar de helft over en naarmate we verder kwamen bleef deze natuurlijke schifting duren... De tijdrit was een mooie afsluiter, waarbij weer maar eens werd bevestigd wat mijn mogelijkheden zijn.. Het leek me niet mijn parcours, niet mijn afstand en ik had bij het verkennen geen goede benen, niet verwonderlijk na de inspanningen van de dag er voor. Over zaterdag, de finale van de Ardennenrit in Belgie, is al heel veel gezegd en geschreven. Wat mij betreft had alleen wat vaker de nadruk mogen liggen op het feit dat WE de koers naar onze hand hebben gezet. Niet foutloos, maar wel geslaagd! Als andere ploegen jou zien als het blok dat ze moeten proberen te splijten, word je gedwongen om defensief te koersen. Buiten dat hadden we niet met krullenjongens te doen, dus is het logisch dat het niet allemaal gaat volgens het ideale plaatje. Keuzes moet je maken op de momenten dat het er om gaat en dat hebben we zelf en samen gedaan, met het ploegbelang voorop.
Zo werkt het al het hele seizoen in de ploeg en gelukkig trokken we nu uiteindelijk aan het langste end. Het had allemaal anders gekunnen en allemaal beter ook waarschijnlijk, maar het is zoals het is en zo is het goed! Al had Koos als Koning van Belgie natuurlijk ook niet misstaan! Op die manier hebben we ons steentje bijgedragen aan het GROTE succesweekend voor de ploeg, dankzij de geweldige overwinning in de Giro. Een overwinning van een oersterke Denis, maar ook een van het hele team. Het mooist in beeld gebracht door de mecanicien die in de allerlaatste km op en onovertroffen manier kan verbeelden hoe de mensen achter de schermen onmisbaar zijn. Vincent vertegenwoordigde in die paar tellen het deel van de ploeg dat altijd in de schaduw staat van de renners. In die schaduw kan ik verzekeren, wordt er keihard gewerkt... Daarom is het fijn dat in een paar weken tijd de verdiende beloning volop is gekomen voor iedereen.
