Gisteren een slechte werkdag gemaakt. Als dat zo is, mag het ook gezegd worden. Waar dat aan ligt..., kan ik niet meteen de vinger opleggen. Als je wilt, zijn er altijd excuses te bedenken, maar ik ben gister nooit echt in koers geweest. Van start tot finish deel uitmaken van het peleton en niets meer. Conditioneel kan er tussen afgelopen zondag en gisteren weinig zijn veranderd, dus is er blijkbaar iets mis gegaan in de koersbeleving. Winnen, of in ieder geval goed presteren, is niet een kwestie van op het juiste moment op de juiste plaats zitten. Dat begint al voor de start.
Natuurlijk is het anders dan wanneer je met een absolute kopman/ kanshebber van start gaat, maar andersom zijn ook dit de dagen waarop jongens als ik een eigen kans hebben. Pak je moment! Toch is het er niet van gekomen en dat is zonde. Enige troost is trainingstechnisch; zondag heb ik een lange tijdrit aan kop van het peleton gereden, gisteren was het interval om in het peleton te blijven. Als je te ver vanachter zit, is het remmen en uit stilstand beginnen aan de heuveltjes. Dat kost een hoop meer moeite en kracht dan diegenen die in een vloeiende beweging de bocht nemen, binnenbladje schakelen en het bergje oprijden zoals ik het zelf in de Amstel deed. Zodra dan de echte finale begint met plaagstoten vooraan, is het achterin een afvalrace van verzwakte broeders. Je bent eigenlijk al een tijdje gelost, alleen weet je het zelf nog niet. Nu een punt erachter en vizier op volgende week, de Ronde van Romandie.
Vorig jaar miste ik daar de eerste etappe de aansluiting met de eerste groep in de finale en heb ik de eer kunnen redden met twee lange ontsnappingen en een goede tijdrit.
Ik kijk dus maar van dag tot dag, vanaf het begin gemotiveerd en geconcentreerd!
Stef