We waren erbij en dat was prima! Gisteren onverwacht aan de start in Maastricht, het toneel van een mooie samensmelting van wielerminnend Nederland en veel van 's werelds beste wielrenners. Het zonnetje was er ook, alle ingredienten voor een mooie sportdag. Toen ik van de week gebeld werd of ik er iets in zag om in de Amstel te starten, wist ik niet goed wat te antwoorden. Ik had niet de voorbereiding gedaan voor zo'n lange koers. Het is bovendien een koers voor explosieve en stuurvaardige renners, én, er stond een tijdrit-training op het programma voor zaterdag. Aan de andere kant besefte ik ook dat het een prachtig compliment, uiting van vertrouwen, was van de ploegleiding aan mij. Het is immers een van de belangrijkste dagen per jaar voor onze ploeg.
Gekieteld door die erkenning en in de wetenschap dat ik conditioneel in orde ben om van waarde te kunnen zijn, liet ik me dan snel overtuigen! Tijdens de training van woensdag en vanaf het verzamelen in Maastricht op vrijdag, heb ik ook weer een en ander geleerd van de collega's. Er is echt een wereld van verschil tussen de klassiekers en het rijdens van de rond(j)es. Bij het voorbereiden van een klassieker lijkt alles meer aan te komen op de details. Parcourskennis is van levensbelang en ook het 'stapelen' van koolhydraten in de aanloop naar de wedstrijden wordt minitieus berekend. De tevredenheid overheerst dan ook na de wedstrijd. Nadat het niet was gelukt om mee te zijn in 'de ontsnapping van de dag', restte de dankbare taak om het gat geleidelijk aan kleiner te maken tussen de eerste twee passages op de Cauberg. Mijn twee Spaanse medewerkers hadden duidelijk niet zo veel haast, maar wij wilden persé de koers vroeg openbreken. Het verrassingsoffensief met veel oranje heeft zijn vruchten afgeworpen en uiteindelijk was Robert zelf de man van de finale. Op het moeilijkste moment en als favoriet aanvallen op 12 km van de meet! Gelukkig werd hij beloond met de derde plaats, een beloning voor het hele team tegelijk. Dan is het ook helemaal niet erg als je tijdens de finish al gedouched en omgekleed op je hotelkamer ligt... Morgen reis ik af richting Charleroi, waar woensdag de Waalse Pijl van start gaat. Dit is de enige wedstrijd die ik tot nu toe elk jaar heb gereden bij de profs. Maar dat er wel degelijk een verschil is tussen rijden en rijden, merk ik al het hele jaar. In deze ploeg heeft iedereen een individuele taak, waardoor het gemeenschappelijke doel bereikt kan worden. Zo werk ik graag!