Na een lange tijd weer eens een eendaagse (weg-) wedstrijd op het programma.
In ploegverband was dat zelfs van de Waalse Pijl 2008 geleden. Een heel ander wedstrijdritme en andere concurrenten dan ik de afgelopen maanden tegen het lijf ben gelopen.
Maar gestart met dezelfde ambitie en motivatie! Natuurlijk wordt er extra naar onze ploeg gekeken in Nederland, en op dit niveau een gegeven waar we niet voor weglopen. Bij gebrek aan een pure / zekere afmaker in onze groep, was het er ons aan gelegen de koers hard te maken om uiteindelijk dan met een overmacht in de finale te komen en die proberen uit te spelen. Met zeven man rijden om te winnen dus! Het koersverloop heeft iedereen kunnen volgen via de verschillende media, dus daar ga ik verder niet meer op in. Het was een goede training, al was het geen trainingswedstrijd. Deze pijn in mijn benen had ik al tijden niet gevoeld. Ik heb te veel gedaan in de eerste helft van de koers, vanuit een stukje instinct en vol vertrouwen. Een goede les en na Castilla y Leon ook met beide voeten terug op de grond. De conditie is goed, het lichaam past zich aan aan de veranderde positie op de fiets, maar er is nog genoeg werk aan de winkel. Komende weken trainen richting de Waalse Pijl en Ronde van Romandie. Ik heb de afgelopen jaren steeds gekoerst om beter te worden, nu probeer ik het met een gerichte voorbereiding in training. De tijdritfiets staat thuis, ik zoek nog een keer de heuvels op. Hopelijk blijft het zonnetje nog een tijd schijnen.