Met het halen van Parijs is één van de gestelde doelstellingen gehaald. Maar de ambities van aanvallen en goede tijdritten zijn helaas niet gerealiseerd. De oorzaak ervan is bekend: ziek, ziek en nog eens ziek, vanaf de eerste rustdag al! En dat is gewoon jammer want de conditie en de moraal waren goed, dat was in de voorbereidende koersen al zichtbaar. Vanaf die eerste rustdag ging het dus mis. Het begon met een verkoudheidje. In plaats van herstel werd het steeds erger. Vanaf dat moment weet je ook dat je een kansloze Tour rijdt. Maar Parijs halen stond ook in mijn boekje. En dat is gelukt, al was het op het tandvlees. Het goede gevoel daarvan zal nog wel komen, want het was toch wel heel byzonder. Gekomen met een volle bus stonden vriendin, zus, ouders, familie en vrienden te wachten bij de aankomst. Prachtig. Met hen ben ik ook terug naar huis gegaan en dan besef je het wel. De criteriums even laten liggen (mogelijk nog Chaam), herstellen van het ziek zijn en dan midden deze week via Korea naar China, naar de Olympische Spelen. Met vertrouwen! Want al was de Tour qua resultaat niet naar wens, de basis is er wel degelijk!