Sinds vorige week maandag ben ik weer een beetje coureur. Ik mag weer fietsen, buiten in de vrije natuur. Van om de dag een half uurtje naar, als alles naar wens gaat, zes dagen in de week anderhalf uur eind oktober. Ik zeg met opzet ‘fietsen' in plaats van trainen, want ook de belasting wordt stap voor stap opgevoerd tot een prof-waardig niveau.

Maar goed, een hele stap vooruit dus. Terwijl de meesten van mijn collega's al meer of minder tevreden terugkijken op het afgelopen seizoen, is mijn vizier al op 2011 gericht. Ik ga ervan uit, gebaseerd op ervaring van de mensen om mij heen, dat ik minstens even sterk terug zal komen. Dus heb ik alle tijd hier thuis ook gebruikt om na te denken hoe ik mijn eigen toekomst zie als wielrenner. Ook dat is in fases gegaan. Allereerst, het lijkt een cliché, heb ik gemerkt hoe graag ik wielrenner ben en wil blijven. Al was het plezier de laatste maanden in competitie ver te zoeken door de pijn en andere nevenverschijnselen, als je er niet bij bent besef je pas echt wat je mist. Later kwam vanzelf in mijn gedachten naar boven waar nu echt mijn hart ligt binnen deze sport en wat mijn wensen en dromen nog zijn. Ik kan maar beter nog lang beroepsrenner blijven, want dromen heb ik nog genoeg!

Begin deze winter zal ik daarom eens met de ploegleiding en onze trainer om de tafel gaan om één en ander te bespreken. Ik besef namelijk ook dat ik mijn plaatsje in de ploeg zal moeten heroveren en/of verdienen. De nieuwe aanwinsten zijn van een zwaar kaliber en ook de vuurkracht van sommige blijvers is de afgelopen maanden sterk toegenomen. Maar concurrentie op de juiste manier houd je scherp en ik moet in mijzelf geloven en investeren om die aan te kunnen gaan.

Nu eerst maar eens deze stap, want ik heb ook geleerd dat het vooral gaat om het hier en nu. Meer dan om het verleden of de toekomst en voorlopig heb ik nog een heel mooie uitdaging in het trainings- en revalidatieprogramma wat voor mij is samengesteld. Met het WK deze week op televisie als stimulans zit ik voorlopig goed.